in dankbaar gedenken

RIGALDUS, LUDOVICUS VAN DOOREN


geboren op 26 oktober!918 in Weert
overleden in Maastricht op 11 november 2010.

Bijna eenjaar na zijn broer, broeder Oventius, ging Rigaldus heel rustig over naar het leven in de Heer, die hij heel zijn leven zo trouw heeft gediend. Was Oventius iemand wiens lach je regelmatig kon horen, Rigaldus was de stillere van de twee, die in alle bescheidenheid vanaf zijn professie in 1938 een bijzonder breeder van God en mensen was.

Als jonge breeder was hij jarenlang werkzaam tussen de dove kinderen in Sint Michielsgestel, voor hij in 1952 naar Chili vertrok. Hier toonde hij zich solidair met de mensen tussen wie hij leefde en werkte. Zijn confrontatie met echte armoede werkte misschien gedurende zijn hele leven door: voor hem op latere leeftijd geen computer of mooie geluidsinstallatie, maar een eenvoudig typemachientje en een cassetterecorder.

In grote bescheidenheid, maar met de nodige humor, zette hij zich zo goed mogelijk in voor de Chilenen en voor zijn medebroeders. Hij deed dat in verschillende vormen van onderwijs, in bestuursfuncties in communiteiten en op provinciaal vlak en in de parochiekatechese. In dat alles zocht hij ten diepste naar God, die hij beminde en die hij een stem gaf in zijn leven.

In 1984 gerepatrieerd naar Nederland, vestigde Rigaldus zich in De Beyart in Maastricht. Hier deed hij wat hij met zijn afnemende gezondheid nog kon voor zijn medebroeders, bijvoorbeeld als bibliothecaris. En hier luisterde hij op zijn kamer naar muziek en bad hij veel, luisterde hij naar God.

Nu hij is opgenomen in de hemelse koren, blijven wij Rigaldus met veel warmte en respect gedenken.