In dankbare herinnering aan

Br. Carloman Smit FIC

Johan Bertus Marie

Hij zag op 22 november 1928 in Den Haag het levenslicht. Op 15 augustus 1950 legde hij zijn Geloften of in de Congregatie van de Broeders FIC. Voorzien van de Ziekenzalving ging hij terug naar de Heer, die hij zo trouw diende, op 12 september 2011.

Een gedreven mens is van ons heengegaan. Gedreven in zijn taak als leraar, die hij met enthousiasme invulde: in zijn toegewijde zorg aan het gehoorgestoorde kind in Sint Michielsgestel, in zijn taak als docent aan de leerlingen van Oud Vroenhoven in Maastricht. Gedreven in zijn talloze congregationele taken die hij met groot plichtsbesef vervulde: als bestuurslid van communiteiten, als kapittellid, als directeur van ons Kloosterverzorgingshuis, als eindverantwoordelijke voor de medewerkers van De Beyart en het onderhoud van dit prachtige pand en als beheerder van ons Congregatiearchief. Bij deze inzet telde bij hem de uren niet, maar stond bij hem het leveren van een goed eindresultaat voorop. Gedreven en plichtsgetrouw tot aan zijn dood.

Alhoewel hij het niet steeds eenvoudig had in de uitvoering van deze vele taken, wist hij veelal zijn goede humeur erbij te bewaren. Bij hem liep als een rode draad door zijn religieus leven dat hij trouw wilde blijven aan hetgeen hij beloofde en had toegezegd. Een man waarop je kon rekenen, die altijd voor je klaar stond, op welk moment van de dag dan ook. Als het hem niet meezat, of als hij zich onmachtig voelde taken en vragen naar goed behoren uit te voeren, kon hij dat duidelijk laten blijken. Nooit stak hij zijn mening onder stoelen of banken. Een man recht door zee.

Bij dit alles bleef hij een mens die trouw op zoek was naar de beste invulling van zijn leven als religieus. Hij las veel, bleef van zaken goed op de hoogte, had tijd voor verdieping en gebed, en was bovenal een trouwe medebroeder. Zijn liefde voor de Congregatie voerde bij al zijn inzet de boventoon.

Br. Carloman had het in zijn laatste jaren niet eenvoudig. Hij kon maar moeilijk vrede vinden in het feit dat zijn lichaam het steeds meer liet afweten. Toch bleef hij zich op veel terreinen inzetten voor zijn medebroeders en toonde hij dat zijn hart bij hen lag. Dat gold ook voor zijn familie. Hij bezocht jarenlang zijn zieke zus in Den Haag met grote regelmaat.

We nemen afscheid van een man die we erg zullen missen. In het vertellen van zijn verhalen over zijn ouders, over alles wat hij heeft meegemaakt, over zijn stille zoektocht naar zijn Schepper. Die heeft hem in alle vreugde tot Zich genomen. Onrustig was het hart van br. Carloman. Hij heeft nu zijn verdiende rust gevonden bij God. Dat vrede zijn deel mag zijn.