In dankbare herinnering aan

Broeder Willem Sondeijker FIC

Wilhelmus Jacobus Marie

22 februari 1941 geboren te Maastricht in de Brusselsestraat, tegenover De Beyart, het Moederhuis van de Broeders FIC.
27 juli 2011 overleden te Den Haag in het Westeinde ziekenhuis schuin tegenover het Stadsklooster van de Broeders.
15 augustus 2011 zou Willem zijn gouden professiefeest vieren.

Op de foto kijkt Willem ons onderzoekend en kritisch aan. Hij vond het leven boeiend en interessant en had over heel veel een uitgesproken mening. Hij bleef tot het einde van zijn leven vol verwachting: hoe zou het beter kunnen in deze wereld?

Willem kijkt ons hier ook aan met humor en warmte. Hij genoot ervan als anderen een goede grap maakten - en nog meer als hij zlf de lachers op zijn hand kreeg. Maar ng meer genoot hij van menselijke warmte. Willem lachte graag het leven toe.

Toch lukte hem dat bij tijd en wijle maar heel moeizaam. Als directeur van een basisschool voelde hij zichzelf geen succesnummer en als docent katechese op de mavo al helemaal niet. Na jaren zoeken vond hij uiteindelijk zijn roeping bij het vluchtelingenwerk in Nijmegen.

Hier kon hij onderzoekend en kritisch zijn, wegen zoeken voor mensen op zoek naar nieuwe kansen. Hier kon hij een lach toveren op gezichten van mensen. Hier kon hij een arm om mensen leggen, volle warmte geven en ontvangen. Hier werd hij broeder van mensen.

In 1994 werd hij geroepen zijn beste krachten te geven aan de doorstart van het oudste huis van onze congregatie: het Gesticht St. Jozefs Bescherming aan het Westeinde in Den Haag, later Stadsklooster genoemd.

In 1861 begonnen de broeders hier hun inzet voor de jeugd en de ontwikkeling van de katholieke identiteit. Nu, 150 jaar later, zette Willem zich samen met anderen in voor een plek: "waar mensen zich herkend en erkend weten naar hun eigen tradities en in respect voor hun spirituele achtergrond".

Willem stond aan de wieg van Wereldvenster, een school met uitzicht op een nieuwe wereld voor vluchtelingen.
Hij vond zijn eigen inspiratie in de "Amsterdamse Dominicus" waar woorden klinken als: "Voor uw naamgenoten in ons midden: vluchtelingen, vreemden, wees niet niemand".

Willem nam ook het initiatief voor het ontwikkelen van de "Tuin van Geloven". Vanaf zijn vroegste jeugd was Willem gegrepen door de schoonheid van bloemen en planten. Hij kende ze allemaal bij naam. Willem kon wel eens vergeten zichzelf te verzorgen, maar de zorg voor zijn planten was hem nooit te veel. Zoals het hem ook nooit te veel was om iemand te zijn voor mensen die aan zijn deur klopten. Op zijn deur stond geschreven: "Voor hen die kracht uitstralen, liefde geven, recht doen, dat zij staande blijven in ons midden".

Zijn kracht is nu gebroken, maar zijn liefde blijft staande in ons midden.
Willem was geen heilige, maar hij is een man om van te houden.