Korte biografie van br. Wladimir van Heck.

Hij werd geboren op 26 noktober 1929 in Veghel in Nederland. Bij het doopsel kreeg hij de namen Henricus Gerardus Maria. Hij was het tweede kind in een familie met vijf kinderen: vier jongens en een meisje.

Hij voelde zich aangetrokken tot het leven van de broeders zoals hij die gezien had in zijn geboorteplaats. In 1943 vertrok hij naar Simpelveld/Zevenaar om de opleiding tot broeder-onderwijzer te beginnen. In 1951 sloot hij deze voorbereiding af door de eerste, tijdelijke geloften af te leggen. Gedurende enige jaren gaf hij les in lagere scholen, tegelijkeretijd studerend voor verdere onderwijsbevoegdheden.

Toen werd hij gevraagd voor het Instituur voor Doven in St.Mischielsgestel in Nederland. Hij ontwikkelde een grote bekwaamheid in spraak-training. Zo werd hij gevraagd om enige korte cursussen daarover te geven in Zuid-Amerikaanse landen. Vijfentwintig jaar lang werkte hij in St.Michielsgestel.

In 1980 - toen hij al over de vijftig was - werd hij gevraagd om naar Malawi te gaan. Hij bleek de laatste Nederlandse broeder te worden die voor het Dovenonderwijs naar Malawi kwam. Hij kwam daar aan op 21 novermber 1980. Br. Hubrecht van de Ven had vijf dove jongens en meisjes meegenomen naar het vliegveld om Wladimir te verwelkomen, en daarna bracht hij Wladimir naar Maryview.

Wladimir werd benoemd tot coordinator van de twee scholen voor doven in Malawi. Hij veranderde de taal waarin les werd gegeven van Engels naar Chichewa. Hij had gemerkt dat de dove kinderen tijdens de vakantie contactproblemen hadden met de ouders en familie omdat die geen Engels spraken. Deze verandering plaatste hemzelf voor de taak om zo gauw mogelijk zelf Chichewa te leren, want anders kon hij de vooruitgang van het onderwijsgebeuren niet volgen.
Met verbazingwekkende snelheid maakte hij zich de taal meester, zo zelfs dat hij ook bijzondere spreekwoorden kon gebruiken.

Door veelvuldige verzoeken om gehoortesten voor kinderen realiseerde hij zich, dat er een ernstig tekort was aan onderwijsmogelijkheden voor dove kinderen. Een derde school voor de doven was nodig. Wladimir zette zich in fondsen te werven voor die derde school. Die kon in 2000 geopend worden in de omgeving van Mountain-view.

Ondanks zijn inzet voor het dovenonderwijs, vond hij tijd om de omgeving van Maryview te verkennen en ontdekte de bittere armoede in de dorpen, vooral onder de ouderen en zieken. Soms liep hij na schooltijd wel twintig kilometer om nog een ander dorp te bezoeken. Geleidelijk verzamelde hij een team van betrouwbare mensen, die de dorpen gingen bezoeken en zo ontving hij regelmatig informatie over de zieken. Vooral zijn betrokkenheid bij aids-patiŽnten was groot. Hij bouwde in de loop van de jaren een fonds op waaruit zijn aktiviteiten betaald konden worden.
Want zijn zorg strekte zich ook uit naar jongeren die het schoolgeld niet konden betalen, naar zieken door voor hen de rekening van het ziekenhuis te voldoen, naar kleine boeren door ze te helpen met zaad en kunstmest. Hij werd er regelmatig doodmoe van.

Sinds ongeveer vier jaar moest hij die lange tochten geleidelijk opgeven. Zijn leeftijd liet zich voelen. Hij moest verder vertrouwen op zijn vrijwilligers. Hem werd gevraagd of het niet wijs zou zijn om voorgoed naar Nederland terug te gaan. Hij antwoordde dat zijn hart met het volk van Malawi was, en dat er geen denken aan was om hen te verlaten. Toch maakte hij zich zorgen of hij geen last begon te worden voor zijn communiteit.

Wladimir leed aan een vorm van hypotension die een lange tijd door medicatie onder controle gehouden kon worden. Toch werd het plotseling te veel. In de vroege morgen van 11 maart 2016 is hij van ons heen gegaan.