IN MEMORIAM BROEDER HENK VAN MIERLO

Maastricht, 15 maart 2016

Beste Mensen,

In het evangelie van Lukas, d.w.z. in zijn Goede Nieuws, staat ongeveer halverwege, dat Jezus, toen Hem duidelijk werd, wat Hem in Jeruzalem te wachten stond, VASTBERADEN juist Jeruzalem als reisdoel koos. (Lk 9:31). Jezus had eerder onomwonden aan zijn vrienden duidelijk gemaakt welke lijdensweg Hij te gaan had - en er wordt dan veelbetekenend aan toegevoegd, dat ze niet de moed hadden Hem daarover te ondervragen. Ze wisten er gewoon geen raad mee, ook al zei Jezus hen: als Ik verrezen ben, dán zullen jullie het begrijpen. Voor de vrouwen en mannen die Hem toen volgden was dat waarschijnlijk even cryptisch als het ook voor óns is. Laten we eerlijk zijn.
En toch...

We staan hier bij onze gestorven Henk, die zich waarschijnlijk heel goed in die aarzeling en worsteling van de leerlingen van Jezus herkend heeft.

Het begon allemaal zo anders en zo vol beloften: Geboren in 1929, opgroeiende in een groot gezin, daarna een opleiding tot onderwijzer, waar hij zeker veel plezier in had, vervolgens een tijd van vorming tot lid van onze broedergemeenschap en daarná vol bezieling en ijver enkele tientallen jaren werkzaam als uitstekende onderwijzer en opvoeder van de jeugd. Een kolfje naar zijn hand!

Henk is gelukkig en succesvol, studeert Engels, werkt op verschillende plaatsen in Nederland en wordt al vrij spoedig hoofd van de school.
Henk is enthousiast, heel betrokken op de jeugd, is sportief en leeft volop.

En dan komt dat hartinfarct in 1980. Henk ontvangt veel goede zorg, zeker óók van zijn familie. Al deze zorg kan echter niet beletten, dat dit het einde van zijn schoolloopbaan inluidt. Toen Henk van dit infarct voldoende hersteld was bood onze congregatie hem ander werk aan - belangrijk werk voor onze Werkgroep Gebed - maar ook dat werd op een gegeven moment teveel.

Wat is er in die tijd in het hart en de geest van Henk omgegaan ?
We kunnen dat slechts vermoeden. Na die eerste inbreuk in zijn carrière volgden er nog méér operaties en lange periodes van ziek zijn. Wij hebben het zien gebeuren, maar Henk zelf moest het allemaal verwerken ...

Ik heb onlangs eens goed gekeken naar verschillende foto’s van Henk: een foto uit zijn tijd als onderwijzer, een foto bij zijn gouden professie en een van slechts enkele jaren geleden, namelijk bij zijn diamanten feest in 2012. Wat mij daarbij opviel en ontroerde was, dat je een steeds blijere Henk ziet. Geen oppervlakkige vrolijkheid, maar een blijdschap die straalt vanuit zijn innerlijk.
Naar mijn aanvoelen is Henk enorm gegroeid en heeft hij een steeds dieper geluk gevonden, niet ondanks, maar doorhéén alles wat hij de laatste tientallen jaren heeft meegemaakt - en misschien mogen we wel zeggen DANK ZIJ ... hoe gedurfd dat ook mag klinken.

Naar mijn overtuiging heeft Henk steeds meer geleerd JA te zeggen op zijn situatie. Ook hier geen simpel ‘Nou ja, het is nu eenmaal zo’, maar een van harte JA op de weg die hem werd aangeboden. Een weg die hij, zeker met vallen en opstaan en veel worsteling, als een heils-weg is gaan ervaren. Henk sprak daar nauwelijks over. Hij maakte eerder de indruk nuchter te zijn, maar in feite was hij heel sensitief met een rijk gevoelsleven.
Een heils-weg heb ik dat genoemd. Niet zelf gekozen, zeker niet. Ook niet iets om na te streven. Dat zou masochisme zijn.
Neen, het is een opgave én tegelijkertijd een gave, een uitnodiging om vanuit een steeds grotere diepte te leven. Op die manier is Henk Jezus van Nazaret achterna gegaan en is er iets van vastberadenheid in hem gegroeid.

Oók Jezus heeft een groeiproces doorgemaakt. Het is niet voor niets dat diezelfde Lukas elders zegt, dat Jezus zich telkens terugtrok in de eenzaamheid om te bidden. (Lk 5:16). En groeit een innerlijke kracht, een vastberadenheid, een overtuiging doorhéén alle vragen en twijfel: Een besef van: ook DIT is goed, ook DIT is echte kwaliteit van leven - hoe tegendraads dat ook mag klinken.

Is dat al niet het beginnende licht van verrijzen, van óprijzen boven zoveel wederwaardigheden ? Is dát niet het verrijzen waar Jezus over sprak ? We mogen ons daar gelovig voor openstellen...

Henk, met zijn nuchtere opmerkingen, met zijn perioden van stil zijn, maar ook met zijn blijde glimlach. Henk, die van het leven hield, die groeide in vertrouwen en open bleef voor zijn omgeving, voor zijn familie, voor zijn medebroeders en zoveel anderen. Henk, die de goede strijd gestreden heeft en nu de voltooiing van zijn leven heeft bereikt - déze Henk leeft nu voort, deze Henk is nu voorgóed verrezen.

Henk, we zijn je dankbaar, zéér dankbaar, voor de weg die je vastberaden bent gegaan, voor het voorbeeld, dat je ons gegeven hebt. Leef nu voort in de volheid van Gods Liefde.

Johan Muijtjens f.i.c.

VOORBEDEN

Laten wij bidden voor broeder Henk van Mierlo
om licht en leven
om een thuis bij U, schepper van de mens
en om vrede voor altijd.
Laat ons bidden ...

Voor ons allen die hier bijeen gekomen zijn
familie, vrienden, kennissen en medebroeders
om aanvaarding en kracht,
om hoop, voldoende om verder te gaan
en alle twijfel te overwinnen.
Laat ons bidden ...

Voor de mensen uit onze omgeving
die de lasten moeten dragen van ziekte en lijden
om uithoudingsvermogen en vertrouwen.
Laat ons bidden ...

Gebed
Goede God,
U, die ons nooit loslaat,
wij bidden u,
laat ons voelen dat U er bent
en met ons meetrekt
waar we ook gaan en staan,
dat leven Leven is
dat duren zal
tot in eeuwigheid.
Amen.

Henk van Lieshout f.i.c