IN MEMORIAM JO VAN ES

De evangelielezing begon met de vraag:"Meester wat voor goeds moet ik doen?" Vragen stellen paste bij Jo. Hij was er lang niet altijd uit hoe het nu precies zou gaan of kunnen. Dikwijls volgde op het antwoord: Ja, maar als...of, weet je het zeker? Is het dat nou wel?

En toch waren er veel zaken die Jo zeker wist. Hij onderhield die warme Brabantse familieband. Zonder veel vragen gaat dat eigenlijk vanzelf. Het heeft hem goed gedaan.

Sommigen zullen misschien denken dat Jo fluitend door het leven ging. Dat was maar schijn, hij vond het soms heel zwaar. De muziek bood hem beslist een loslaten van alles wat hem bezighield, van wat hem benauwde. Maar zoals iedereen weet is het blazen van een aantal noten nog geen muziek. Daar is nog iets anders voor nodig. Het vraagt om bezieling en de durf je mee te laten slepen. Het moet als het ware vanzelf gaan waarbij de muziek je stuwt naar de top van je kunnen en je in de muziek jezelf overstijgt. Met alle vragen die er zijn kun je zingen:"Naar u, Heer, gaat mijn verlangen. Mijn hart heeft angst gekend, maar gij hebt mij bevrijdt uit mijn benauwenis". Zo was Jo in staat alle zorgen van zich af te fluiten.

Jo had beslist ook andere sterke kanten. Hij was creatief en artistiek, hij had lef en wist van doorzetten, hij droeg bij aan de gezelligheid en kon heel geestig zijn.

Hier in Maastricht heeft Jo een goede tijd gehad. Eerst als lid van de Lidwina-communiteit waar hij met veel broeders uit Waalwijk zijn intrek nam en daarna de overstap maakte naar de communiteit Overkant. Ook daar hebben broeders Jo ervaren als een vurig, temperamentvol man, die het niet zomaar met alles eens was. Maar wel met iedereen het beste voorhad.

"Wat voor goeds moet ik doen?" Hij vertelde verhalen van wat hij had meegemaakt en liet anderen daarvan genieten. Zelf genoot hij ervan als hij met zijn scootmobiel erop uit kon gaan, boodschappen doen of naar de Sterre der Zee. Het vergrootte zijn wereld en daar had hij behoefte aan.

Langzaam begon zijn gezondheid achteruit te gaan. Het lichaam wilde niet alles meer wat hij wenste. Telkens moest hij een stapje terug doen. Jo ging de volgende fase van zijn leven in, die van loslaten. Het viel hem soms zwaar dat iets nog maar met moeite kon. Ondanks alle hulpmiddelen die er voorhanden zijn besefte hij natuurlijk zelf, dat het maar middelen waren voor de tussenstadia van het ouder worden en het steeds minder kunnen. "Maak mij Heer met uw wegen vertrouwd". Wennen aan oud worden, nog zoveel willen en leren jezelf daarbij neer te leggen. De weg van het oud worden aanvaarden om die in vrijheid te kunnen gaan. Zijn fluiten worden langzaamaan een stil getuigen van een eens zo dynamisch leven. Een leven van onderwijs geven, poppenkast spelen, muziek maken en gezinsmissen leiden, uitgedaagd worden door de jeugd van Sint Willebrord, waar broeders uit verschillende congregaties hun handen ineensloegen om er iets van de maken, overste zijn van het Waalwijkse huis. Als een film moet het aan hem voorbij zijn gegaan voordat hij zijn ogen sloot.

En plotseling was het zover. Die negende februari, waarbij we om Jo heen stonden terwijl hij de ziekenzalving kreeg en wij hem daarna goede woorden toewensen. Zo mag Jo zeggen: "Ik houd mijn oog gericht op de Heer, hij bevrijdt mij."

Jo, we danken je, dat jij met jouw talenten en gaven, met je vragen die ons aan het denken zette, onze medebroeder wilde zijn.
We geven je nu terug aan Degene die jouw naam in Zijn hand heeft geschreven.