In Memoriam Broeder Othmar La Rooij


Beste familieleden, medebroeders en ieder hier aanwezig die broeder Othmar een warm hart toe draagt.

We hebben ons verzameld rond deze dierbare overledene.
Psalm 15 die zojuist is voorgelezen tekent Othmar niet volledig en niet iedereen kent dezelfde of alle facetten van het leven van Othmar.
Ook het evangelie schetst een bepaald helpend beeld van zijn leven als iemand die wat hij zag en meende te moeten doen ook in daden omzette, zonder dat het uitsluitend om mensen zou moeten gaan in kommervolle omstandigheden.

Ook wijzelf zijn op een of andere manier allemaal reiziger en we ontmoeten op onze reis door het leven en de tijd, net als Othmar, vele mensen met wie we een deel van ons leven samen werken, samen leven, mensen die we mogen opvoeden of diensten verlenen.
Soms worden we geplaatst in posities waar we in de verste verte nooit aan gedacht hadden.

Zo ervaarde Othmar dat ook. Hoofd van de school worden, of overste was nooit bij hem opgekomen. Hij was een doener, een helper, een aanpakker, een ondernemer om met de beste intentie de kinderen van de Teresiaschool in Waalwijk of de ouderen van de Lidwinacommuniteit een goede en fijne tijd te gunnen. Hij deed de grotere jongens van de VGLO warm lopen om een echte goede vakman te worden. Hij wilde samen optrekken met anderen en er ook voor zorgen, dat er van tijd tot tijd iets te vieren was, opdat het werk en de inzet van anderen ook in de ontspanning waardering zou kunnen krijgen.

Al die ijver en inzet werd in 1988 beloond toen hij ridder werd in de orde van Oranje Nassau.
Othmar deed waar hij goed in was. Zoals die Samaritaan in het evangelie, die een gewonde man langs de kant van de weg vond, hem verzorgde en hem bracht naar een plek waar ze van gastvrijheid en zorg hun beroep gemaakt hebben, opdat die man daar in goede handen zou zijn.
Zo wilde Othmar ook dat de kinderen op school in goede handen zouden zijn en zodoende moesten ouders daarbij betrokken worden en dus richtte hij een oudercomité op. En ook al had Waalwijk geen faciliteiten voor schoolzwemmen. Hij besloot dus de leerlingen te laten zwemmen in Tilburg. Op een onbewaakt moment stonden er wel mensen van de BBA aan de deur die meenden, dat hij een lijndienst naar Tilburg had geopend.

Na zijn schooltijd zette hij zich in voor de parochie. Hij was lid van het kerkbestuur, hij heeft meegedaan met de Pax Christi voettochten, op woensdag- en vrijdagavond ving hij de jeugd op, startte een geldinzameling voor de restauratie van het kerkorgel. Kortom hij bruiste van activiteiten en kon zich daarin kwijt ten dienste van jeugd, parochiegemeenschappen en ieder die een zinvolle bezigheid wilde starten vond in hem een gemotiveerde partner.

Ook als overste van de Lidwinacommuniteit zette Othmar zich in om het voor de broeders zo aangenaam mogelijk te maken met kleine attenties, met uitstapjes en boottochten op de Maas. In Nijmegen nam hij het initiatief om van de gemeente bloembollen te krijgen en de Sterreschansweg van een bloemenzee te voorzien.

Toch is die dienstvaardige inzet voor anderen niet de volledige Othmar. Er is in hem ook een stille, een bezinnende kant. In Nijmegen zittend op de bank, kijkend naar de Ooipolder waar hij alles eens rustig kon overdenken, of hier in de tuin van De Beyart waar hij ’s morgens vroeg in vertoefde om de nieuwe dag bij zich toe te laten. Tijd voor zichzelf en zijn Heer, een ontmoeting die inspiratie gaf voor de nieuwe dag die aanbrak.

Nu is er voor Othmar een nieuwe tijd aangebroken, een tijd bij zijn Heer.


Br. Kees Gordijn