In memoriam

Pablo Vervoort

. Wie Pablo zegt, zegt: harde werker, studeren, leiding geven, onderwijs, roepingenpastoraat. Maar dat is te weinig. Daar hoort bij: betrokken, gevoelig, warm, open voor de ander. Pablo heeft als een zoon Gods lessen niet vergeten en de richtlijnen in zijn hart vastgehouden. Hij was er zich zeer van bewust, dat wij niet alleen een gemeenschap van werkers zijn, maar dat ook het broeder-zijn en het gericht staan op elkaars geluk een voorwaarde is om van binnenuit dienstbaar te kunnen zijn.

Zo kon hij aan Chili zijn hart verpanden. Daar was hij nodig, daar kon hij laten zien wat religieus leven in de praktijk betekende. Klaar staan juist voor diegenen die aan de kant van de samenleving stonden. Zoals die verstandelijk gehandicapte kinderen, die buiten het blikveld van de overheid vielen. Voor wie niets gedaan werd. Niet alleen die kinderen, maar ook hun ouders werden door het onderwijs en de aandacht die hun kinderen kregen, opgetild. Ze werden gezien als mensen die er mochten zijn. Maar voordat Pablo aan het werk voor gehandicapten in de Hermano Bernardo kon beginnen, werd hij vanuit Chili naar Spanje verplaatst voor een hele andere taak.

Hij was voor de Spaanse vestiging gevraagd om zich daar bezig te houden met het roepingenapostolaat. De mare ging, dat het daar roepingen regende. Waarschijnlijk ging onze congregatie daar naartoe toen het droog begon te worden, want er wachtte Pablo een zware taak.

Hij hield er rekening mee, dat het een moeizaam proces zou zijn. In zijn werk aan school wist hij precies van hij moest doen, maar in dat roepingenwerk stond, of voelde hij zich alleen. In een interview zegt hij:"Je bent alleen, en wat doe je.ja, wat doe je. Er moet niets. Je hebt niet de prikkel van het dagelijkse 'systeem', van de normale gang van zaken. Moeilijk was het ook dat de eerste geluiden op de bijeenkomsten van de mensen uit de roepingen-pastoraal nou niet zo enthousiast waren." Hij merkte, dat reacties van jongeren heel negatief waren. Velen hadden op die leeftijd al andere plannen voor hun toekomst.

Pablo zat met de vraag, wat is nu de essentie van religieus leven? In Chili maakte hij dat in de praktijk van alledag waar. In Spanje zou hij dat moeten kunnen vertellen. Mensen met woorden warm laten lopen voor een zaak waar hij zelf vol van was. Aan jongeren vertellen wat hem pakt en boeit in Christus, opdat ze er zelf ook geboeid door zouden kunnen raken. Ook al heeft het niet het resultaat gehad, dat Pablo beoogde, toch geloofde hij, dat de energie eraan besteed niet tevergeefs is geweest. Dat het toch op een of andere manier vrucht zou dragen. Gevoelig als hij was, kende hij ook het verdriet, omdat zijn oprechte inspanningen niet het effect hadden waarop hij had gehoopt. Temeer omdat hij ontdekte dat er bij veel jongeren ook nood was aan God. Toch vond Pablo het zeer pijnlijk toen de beslissing werd genomen om in Spanje te stoppen.

Voor zichzelf had hij zoiets, dat hij tegen een mislukking zat aan te kijken, want, zo voelde hij het, de beste jaren van zijn leven was hij in Spanje geweest en was hij met het volk vergroeid. Contacten worden intensiever, en ineens houd het op. De opheffing in Spanje heeft hem meer gedaan dan een verplaatsing van de ene communiteit naar de andere. Na Spanje gaat Pablo terug naar Chili. Hij stapt snel over zijn teleurstelling heen en wijdt zich met volle overgave aan zijn taken in de Chileense provincie.

In 2009 wordt duidelijk, dat de gezondheid van Pablo dermate slecht is, dat een verhuizing naar ons zorgcentrum De Beyart in Maastricht niet langer uitgesteld kan worden. In de Xaverius-communiteit wordt hij met open armen ontvangen. Hij wordt er een gewaardeerd lid van de communiteit en ook met zijn gezondheid lijkt het beter te gaan. En hoewel er op dat vlak nog veel onduidelijkheden waren, leefde Pablo op en genoot, voor zover dat mogelijk was van de aanwezigheid en aandacht van de medebroeders. De band met de familie kreeg ook een andere impuls door zijn aanwezigheid in Nederland. Twee keer heeft hij in Amsterdam in een zorghotel gelogeerd om familiefeesten mee te kunnen vieren. Hij genoot van het contact met zijn familie. Ook toen hij in het buitenland werkte, waren zij zeer geļnteresseerd in zijn projecten. De laatste tijd ging Pablo zienderogen achteruit. We zijn de Heer van alle leven dankbaar, dat hij Pablo heeft opgenomen in zijn Vaderhuis.