In memoriam

broeder Piet Leenders

Naar U gaat mijn verlangen, Heer
"Naar U gaat mijn verlangen, Heer.
Heer, mijn God, ik ben zeker van U."


Lieve Piet,
Deze passage uit psalm 25 hebben we samen gebeden en gezongen toen je zaterdag 14 januari jl. het sacrament van de zieken ontving. In deze bede kan de kern van je leven worden samengevat. Een leven van verlangen naar contact met God die Liefde is, naar een permanente ontmoeting met Jezus, zijn Zoon, en met Maria, de moeder van de Heer.

Het nakomertje wordt broeder
Je bent op 21 juli 1928 in Nijmegen geboren in de Bloemerstraat. Je was duidelijk een nakomertje. Je twee zussen waren toen al 16 en 15 jaar en je twee broers 12 en 6 jaar. Je ouders waren diep gelovige mensen en hun geloof straalde uit over hun kinderen. Je oudste broer Tom wilde priester worden en trad in bij de Franciscanen. Hij overleed echter in 1942 kort voor zijn priesterwijding aan TBC. Dat was voor jullie allemaal een grote slag.
Al heel vroeg, nog voor je naar de lagere school van de broeders ging op het Kelfkensbos, zei je al dat je broeder-onderwijzer wilde worden. En zo is het ook gegaan. Je ging in de oorlogstijd naar de opleiding van de Broeders van Maastricht en op 15 augustus 1948 deed je je eerste professie als broeder-onderwijzer.

Loslaten en opnieuw beginnen
Als we terugkijken kunnen we zeggen, dat heel je leven in het teken stond van loslaten en opnieuw beginnen. Dat begon al tijdens je opleiding voor broeder-onderwijzer. Tijdens de Tweede Wereldoorlog verhuisde je na twee jaar van Zevenaar naar Simpelveld en later naar Maastricht. Vanaf augustus 1944 moest je 7 maanden 'gedwongen' thuisblijven, voordat je weer naar Maastricht kon om je opleiding tot onderwijzer af te maken. Ook je hele beroepscarrière werd gekenmerkt door veel verplaatsingen en telkens nieuwe taken: de lagere school in Bussum en Den Haag, de BLO-school in Heerlen, het klooster in Brunssum, opnieuw naar Bussum waar het klooster werd opgeheven, de overstap naar Halfweg waar je aan de Henricusschool in Amsterdam ging werken. Daarna volgde de ULO aan de Van Ostadestraat in Amsterdam, waar je na korte tijd verhuisde van het klooster aan de Stadhouderskade naar de Olympiastraat. Je was twee jaar directeur van een nieuw te vormen MAVO, maar toen dat te zwaar bleek ging je wiskunde geven aan een andere MAVO in Amsterdam West. Door samenvoegen van twee communiteiten was je in 1974 in de Olympiastraat 'te veel', dus verhuisde je naar de Mr. Frankenstraat in Nijmegen. Er volgden weer nieuwe taken: wiskundeleraar aan de huishoudschool, godsdienstleraar aan een Scholengemeenschap in Groesbeek en catecheet aan MAVO De Westerhelling in Nijmegen Oost. Loslaten en opnieuw beginnen, zo zag jouw leven er uit. Daarmee toonde je je grote beschikbaarheid en die kreeg mede handen en voeten door de studies die je naast je schoolwerk tot een goed einde bracht: Duits- en Wiskunde-LO en Theologie MO-A.

Loslaten, bekering, een nieuw begin
In Nijmegen in 1975 begint voor jou het echte loslaten, namelijk het loslaten van je oude leven met zijn vluchten in het werk en het verwaarlozen van je geestelijk leven - zo schrijf je zelf in je levensverhaal. Je kennismaking met de Focolarebeweging wordt een bekering. Het is volledig loslaten en helemaal opnieuw beginnen. "Het Focolare heeft mij een nieuw leven ingeblazen", zo getuig je van jezelf. Christus komt centraal te staan in je leven. Zijn evangelische boodschap probeer je samen en in communicatie met anderen heel praktisch te beleven. Je wordt opnieuw broeder van mensen, maar nu met volle overtuiging. Je wordt gesterkt door het 'Woord van Leven' van Chiara Lubich en door het vertrouwvol gebed tot Jezus en zijn moeder Maria. "Ik heb ontdekt, dat je altijd moet bidden", zeg je in een interview. "Niet alleen gebeden zeggen, maar - op allerlei momenten van de dag - heel direct in gesprek gaan met Jezus of Maria."
Je hebt je verder verdiept in de spiritualiteit van het Focolare, hier in Nederland en in Italië, de bakermat. Het Focolare heeft je leven als broeder verdiept. Je bent gegroeid in beschikbaarheid en dienstbaarheid en in liefde voor je zelf en je medemensen.

Malawi
In 1982 was er opnieuw sprake van loslaten. Na een goede voorbereiding in Nederland en Londen werd je op 53-jarige leeftijd uitgezonden naar onze missie in Malawi. Daar heb je bijna twaalf jaar je hele persoon ingezet aan St. Monfort's Teacher Training College en St. Patrick's Secondary School en voor de vorming en begeleiding van nieuwe kandidaten voor het religieuze leven. Ook hier was je het Focolare toegedaan: je organiseerde met enkele groepen bijeenkomsten rond het 'Woord van Leven'.

Amsterdam en Nijmegen
In 1993 was je 65 jaar en kwam je terug naar Nederland. Je nam je intrek in de communiteit van de Postjesweg in Amsterdam. Je hebt daar een goede tijd gehad, goed voor de broeders en het personeel gezorgd, lekker gekookt. Je hebt ook mensen geholpen en vriendschappen opgebouwd. Je hebt een speciale band gekregen met Patricia, voor wie je een tweede vader bent geworden.
Je hebt je opnieuw ingezet voor het Focolare, maar heel beperkt vond je zelf, omdat je gezichtsvermogen sterk achteruitging en je behoorlijk last kreeg van je hart. Je ging opnieuw een periode van loslaten in: loslaten van je gezondheid, loslaten van de communiteit die in 2003 werd opgeheven. Je koos toen voor je geboortestad Nijmegen. De cirkel was rond. Je hebt nog enkele goede jaren op de Sterreschansweg gehad en je ook daar met al te talenten als een echte medebroeders ingezet: lid van het lokaal bestuur, zorg voor het personeel, voor de keuken, voor de bloemen en planten. Ook hier ging het loslaten verder: het lopen was pijnlijk, je hart ging verder achteruit, ziekenhuisopnamen volgden elkaar op. De communiteit werd in 2010 opgeheven en je ging definitief naar het Berchmanianum, waar je al een poosje revalideerde na het inbrengen van een nieuwe hartklep. Je medebroeder en vriend, broeder Harry, kwam bij je wonen.

Leven 'in het einde'
Het laatste anderhalf jaar ging het na een lichamelijke inzinking in een licht opwaartse lijn. Je was tevreden met wat je nog kon, al was dat niet zo veel. Je voelde je thuis in het Berchmanianum en je had steun van Harry. Na de laatste ziekenhuisopname gaf je het op: het lichaam wilde niet meer. Je wilde thuis sterven - het laatste loslaten - temidden van je huisgenoten, familie, vrienden en vriendinnen. En zo is het ook geschied.

Eindelijk thuis
Lieve Piet, na die vele omzwervingen en al die keren van loslaten en opnieuw beginnen, ben je nu thuis. Het Focolare heeft opnieuw je diepste verlangen gewekt en aangeblazen. En wat wezenlijk is: je hebt je verlangen geleefd, je bent de weg van de Liefde gegaan. Die Liefde zal je omarmen en thuis brengen. Het Woord van Leven zal jou opnemen in zijn Leven. We gunnen je dit leven bij God van harte.
Maar wij, je familie, je medebroeders, je vrienden, vooral Harry en Patricia, zullen je missen.
Ik wil eindigen met de woorden van psalm 25:

"Naar U gaat mijn verlangen, Heer,
Heer, mijn God, ik ben zeker van U.
Houdt mij in leven, wees Gij mijn redding,
steeds weer zoeken mijn ogen naar U."

(psalm 25)

Nijmegen, 25 januari 2012
br. Frans School