IN MEMORIAM BR. SIGISMUND TAGAGE

Br. Sigismund Tagage is geboren op 9 september 1922 te Venlo.
Hij deed zijn eerste professie op 15 augustus.
Op 13 juni 1981 werd hij priester gewijd in Roermond.
Hij overleed in De Beyart Maastricht op 26 april 2012.

Deze tekst werd uitgesproken tijdens de Avondwake in de kapel van De Beyart:

Morgen wordt de plechtige uitvaart gehouden van onze medebroeder Sigismund, Bčr Tagage. Die vindt plaats in de hem zo dierbare Sint Servaasbasiliek. Met respect en waardering zien we op zijn leven terug dat op 9 september 1922 in Venlo begon.
Vlak voordat Maastricht bevrijd werd door de geallieerden, deed hij op 15 augustus zijn eerste professie in onze voormalige grote Beyartkapel.
Bčr was een aangenaam medebroeder, die op een geheel eigen wijze invulling gaf aan het ‘broeder van mensen zijn”. Onder medebroeders kon hij zich zeer blijmoedig voelen, rapporteerde met grote breedsprakigheid over soms erg onbeduidende zaken, waarover hij zich zeer druk maakte, maar dat namen we vaak voor lief. Bčr toonde ook een zekere mate van mensenschuwheid: vreemden hadden vaak een wat moeizame toegang tot hem, getuige het feit dat we hem vaak ‘s avonds in het Beyartrestaurant aantroffen, lezend in zijn lijfblad het NRC Handelsblad naast zijn bordje met boterhammen.

Sigismund had zijn congregatie lief. Met toewijding verdiepte hij zich in onze geschiedenis, en hield van onze stichter mgr. Louis Rutten en van de medestichter Br. Bernardus. Bij ons 125 jarige bestaan schreef hij het eerste deel van een zeer degelijke studie: “Maastricht, bakermat van een congregatie” over de periode 1800 – 1850. Helaas heeft hij een vervolgstudie nooit geschreven. Oorzaak daarvan was wellicht dat hij zijn handen vol had aan zijn taken rond pastoraat in Maastricht. Én niet te vergeten de zorg voor de door hem zeer deskundig opgezette en behoede Schatkamer van de Servaasbasiliek.
Sigismund was een man die genoot van het gemeenschapsleven in onze kring. Hierbij toonde hij zich in zijn spreken niet vaak als een voorzichtig formulerend mens.

Zijn liefde voor het Huis van Oranje was net zo hoog als de stoepranden van Maastricht, maar hij voelde zich niet te klein om een ridderorde van de Majesteit te mogen ontvangen. “Je ziet maar: zelfs in Den haag word ik gewaardeerd”

Tijdens de kapittelvergaderingen van onze broeders in 1976, lag het verzoek van br. Fidentius Piets op tafel om tot priester te mogen worden gewijd. Na intens overleg werd het voorstel aangenomen, wat een kleine hausse aan aanmeldingen te weeg bracht. Sigismund behoorde daar ook toe. Zijn motivatie om priester te willen worden was: “om in de geest van Mgr. Louis Rutten zich beter te kunnen inzetten op het bestrijden van het godsdienstig Indifferentisme in onze stad Maastricht.” Hij begon met zijn studie voor het priesterschap in Rolduc en mocht, toen in 1979 het kapittel het besluit om broeders tot de priesterwijding toe te laten weer terug draaide, zijn studie afmaken. Mgr. Gijssen wijdde hem in 1981 in Roermond tot priester. Het tekent Bčr dat hij bij deze wijding zijn broederhabijt per sé wilde dragen. In datzelfde habijt ligt hij nu vredig in zijn kist.

Onlangs vroeg Br. Toon Verkoijen aan hem wat hij de mooiste periode in zijn leven had gevonden. Hij antwoordde daarop meteen “dat dit de periode was toen hij als pastoor in het Wittevrouwenveld werkzaam was vanuit de Guliëlmus kerk. “Ondanks het feit dat ik een Venlonaar ben had ik hier het oprechte gevoel dat ik daar ‘enne vaan us’ was.

Dat deze goede mens, medebroeder en pastor, de rust mag vinden bij zijn Lieve Heer, die hij zijn leven lang trouw diende.

Wim Swüste