IN MEMORIAM BR. SILVIO ZIMMERMAN

Hij is geboren op 14 juni 1931 te Waspik (NB)
Op 15 augustus 1956 legde hij zijn geloften af in de FIC
Hij overleed op 17 september 2015 in De Beyart te Maastricht.

Vlak voordat hij dood ging zei de ‘denker des vaderlands’ René Gude: “Sterven is doodeenvoudig. Iedereen kan het.” Hij zei dat nadat hij al lange tijd aan een ongeneeslijke ziekte leed.

Zo’n uitspraak is geestig gevonden, vind ik.
Maar ik denk dat het ook belangrijk is om te bezien of het ook doodeenvoudig is om als goed mens te leven. Om iets achter te laten dat aan je blijft herinneren.

Otto Antonius Cornelis Dyonisius Zimmerman heeft op 17 september zijn leven beëindigd. En we zijn ontzettend blij dat hij heel veel achter laat om hem blijvend in onze herinnering te houden. Want, wat gaat er niet voor een warm gevoel door je heen als je een Spaanse medebroeder hoort zeggen : “Broeder Silvio was heel zijn leven als een vader voor me. Als een trouwe vriend.”

Die uitspraak van broeder Lucio Torres Martin mag hier best duidelijk klinken. Want in één zin geeft hij de manier weer hoe Silvio invulling gaf aan zijn 59 jaren als medebroeder en aan de 84 jaar dat hij familielid, mede-mens was.

Komend jaar zou hij zijn diamanten feest hebben gevierd. Het is hem gegund om dat feit in de lieve vrede van Gods aanwezigheid mee te maken. Want we geloven vast dat zijn Schepper hem bij zich heeft opgenomen. Silvio was immers een zeer goedmoedig mens, die velen voor zich wist te winnen. Hij kon mensen aan zich binden door zijn zachtmoedigheid en oprecht meeleven. Zelf zei hij eens : “We leven ons leven als mens – en bijzonder als broeder – uiteindelijk om God.”

Het Aangezicht van God zag hij in de mensen die hij in Nederland, Spanje en Chili ontmoette. Die werden door hem aangesproken en voélden zich door hem aangesproken. Een ruimhartig man, die goed kon luisteren. Iemand die de ander serieus nam.

Hij is in 1931 geboren als zoon van een schipper. Zijn vader liet hem in Waspik bij het gemeentekantoor inschrijven. Otto ging naar het schippersinternaat in Nijmegen en volgde het onderwijs aan de Nebo in die stad.

Toen hij in 1955 novice werd in onze congregatie, werd hij gekozen als frater-oudste. Hij kreeg als het ware als vanzelf de leiding en was de contactman van de novicengroep naar de novicemeester Monulfus Nijsen. Als de kleine werkzaamheden afgerond moesten worden (schoonmaken van de toiletten op De Beyart, schrobben van gangen en trappenhuizen – u zag een foto van ons voormalige trappenhuis op de rouwbrief - ) opende hij een raam op de bovengang, pakte de bel die naast de kamer van de novicemeester stond, en liet een krachtig geluid horen, dat weergalmde tegen de muren van de binnentuin. Tijd om te bidden!

Silvio zou in bijna elke communiteit waarvan hij lid werd een verantwoordelijke functie krijgen en dat gold ook voor taken als regionaal of provinciaal overste in Spanje en Chili. Hij genoot vertrouwen, toonde zich innemend en was wijs in zijn raadgevingen. Het geluk van de ander stond hem daarbij voorop. “Ik ben het er in mijn hart eigenlijk niet mee eens, maar ik denk écht dat het voor jou beter is dat je die grote reis toch gaat maken.” Dát noem ik nog eens een menselijke manier van verantwoord leidinggeven.

In 1962 mocht hij met een kleine groep broeders met pionierswerk in Spanje beginnen. Daar moest een juvenaat – een opleidingsschool voor jonge broeders – van de grond worden getild. Christoffel van Bommel, Gait Welling, Marculf Tibosch en Silvio maakten de reis met de boot. Je bént en blijft per slot van rekening een schipperskind. Fidelius van Schaick deed de reis per trein. Er werd in Miranda de Ebro een lap grond gekocht, een architect gezocht en gecontroleerd bij de bouwwerkzaamheden. Onder de serieuze leiding van Fidelius werd aan het viertal de kennis van de Spaanse taal bijgebracht. Het juvenaat werd genoemd naar paus Johannes XXIII en telde op zijn hoogtepunt 220 leerlingen. Alle jongens werden deskundig opgeleid. Slechts twee van hen deden uiteindelijk hun professie en bleven die tot op heden trouw. De oud-leerlingen komen zo nu en dan in een reünie bijeen. Ze noemen zich “De Hollanders van Juan XXIII” en zijn nog steeds dankbaar voor de vorming die ze van onze broeders ontvingen.
Na een periode van 22 jaar werd het college overgedragen aan de paters Jezuieten.

Met een groep broeders vertok Silvio naar Chili. Zijn vertrek naar Latijns Amerika liep een ernstige vertraging op doordat hij bij het uitstappen van een bus in Miranda zijn enkel brak. Hij zou tot 1999 zijn beste krachten aan dit land en zijn bewoners geven als docent, als vormingsleider, als overste en provinciaal overste. Hij leed met de mensen mee tijdens het bewind van Pinochet en zocht met docenten en ouders naar wegen om kinderen en studenten tóch een goede, op de medemens gerichte, opvoeding te geven. Ook hier bleken zijn gaven van open staan voor anderen, ieder met respect te bejegenen en zachtmoedig te zijn, van bijzondere waarde. Hij werd door de mensen terecht op handen gedragen.

Silvio doet in 1998 een sabbatjaar. In een gesprek met mij daarover zei hij : “Hard werken en een goed resultaat afleveren zit helemaal in ons wezen als broeder. Ook bij mij. Dat kan de verleiding in zich dragen dat je meer oog hebt voor je prestaties, dan voor het zoeken naar de Bron van waaruit je deze inzet verricht. Daarom heb ik ook meegedaan aan een dertigdaagse retraite in Loyola in Spanje. Het mooiste dat me in die dagen overkwam, was dat ik echte Gods- ervaringen meemaakte. Zonder dat je het zelf wilt of regelt, ga je over van het rationele bidden naar het contemplatieve bidden. Je voelt je dan heel dicht bij God komen. Een geschenk uit de hemel.”

Dan besluit hij in 1999 naar Nederland terug te keren en gaat wonen in Rotterdam, vlak bij zijn familie en zijn hoogbejaarde vader, die hij tot aan diens dood trouw blijft bezoeken. Na de opheffing van deze communiteit gaat hij naar Maastricht, waar hij – u kunt het al raden – in de Lidwinacommuniteit de leiding krijgt.

Langzaamaan ondergaat hij dan de gevolgen van dementie. Hij heeft dit tragisch proces van versluiering van denken en niet meer adequaat kunnen reageren in geloof gedragen. In de laatste jaren verbleef hij op de verpleegafdeling hier in huis. Ondanks het feit dat hij nauwelijks sprak, was hij hier een eiland van vrede en rust. Zijn glimlach sprak alleen al boekdelen. Hij werd hier met toewijding omgeven door medewerkers van de afdeling en door familie en medebroeders trouw bezocht. Met trouwe inzet werd Silvio begeleid door de leden van ons lokaal bestuur.

Silvo Zimmerman heeft zijn aardse leven afgesloten. We verliezen in hem een man die de tederheid in heel zijn leven en inzet bewaarde. Dát was het geheim van zijn kracht. Om dit leven onder ons zijn we hem veel dank verschuldigd.

Dierbaren waarvan we afscheid moesten nemen, blijven in leven, wanneer we hen gedenken en met ons mee dragen in ons hart.

Goede Silvio, lieve Otto, we beloven je dat we dit écht zullen doen.

Br. Wim Swüste
(met dank aan Br. Gait Welling) .

VOORBEDEN

LIEFDEVOLLE,

U hebt Silvio gezegend met rijke gaven van geest en van hart, gaven die Silvio volop gebruikt heeft.
Wij vragen U:
Geef ons oog voor de gaven die U ieder van óns schenkt en geef ons de moed om ze in dankbaarheid en tot welzijn van anderen te gebruiken.
Laat ons bidden:
Wij bidden U, verhoor ons.

LIEFDEVOLLE,

U hebt Silvio veel belangrijk werk en verantwoordelijke taken toevertrouwd.
In grote trouw en met volle inzet heeft hij zich daarvan gekweten, vele jaren lang.
Wij vragen U:
Mogen de velen, waar het hart en de energie van Silvio naar uit is gegaan, op hun beurt zich van harte inzetten voor hun medemensen.
Laat ons bidden:
Wij bidden U, verhoor ons.

LIEFDEVOLLE,

Silvio was gezegend met een grote sensitiviteit voor de nood van anderen, een sensitiviteit die gekleurd was door warme tederheid.
Wij vragen U:
Maak ook ons fijngevoelig voor de nood van medemensen en help ons met respect voor ieders eigenheid met elkaar om te gaan.
Laat ons bidden:
Wij bidden U, verhoor ons.

LIEFDEVOLLE,

Silvio heeft met geloof en moed de onmacht en het lijden van zijn laatste levensfase gedragen. U hebt hem, mede door de liefdevolle zorg van anderen, daarin gesterkt.
Wij vragen U:
Geef ons in moeilijke omstandigheden oog voor hoe U ook óns in de goedheid van medemensen tot zegen wilt zijn.
Laat ons bidden:
Wij bidden U, verhoor ons.

LIEFDEVOLLE,

In dankbaarheid voor alles wat U voor Silvio betekend hebt, bevelen wij ook onszelf in uw trouwe liefde aan.
Geef ons, dat het leven van Silvio een aansporing mag zijn in datzelfde geloof en met dezelfde liefde voort te gaan.
Dat vragen wij U op voorspraak van onze lieve Moeder Maria en door Uw zoon en onze Broeder, Jezus Christus.
AMEN.