terug

In Memoriam Br. Svetko Velišcek

Hij is geboren op 30 juni 1931 in Schiedam.
Hij legt zijn Geloften af op 15 augustus 1951 in Maastricht.
Op 24 december 2012 overlijdt hij in het woonzorgcentrum De Beyart in Maastricht.


In je leven word je begeleid door een engel. Br. Svetko, die we vanmiddag uitgeleide doen vanuit deze Beyartkapel, leefde heel zijn leven in nauwe verbondenheid met ‘de engel van trouw’. In de aanhef van de rouwbrief van Svetko wordt dan ook Sint Paulus geciteerd die schrijft aan de inwoners van Filippi: “Zoals u allen weet, is deze man van beproefde trouw”. Svetko beloofde deze trouw ruim zestig jaar geleden, toen hij intrad bij ons als medebroeder. Hij wist toen ook dat trouw niet iets statisch is, maar ook de bereidheid inhoudt om met anderen een weg af te leggen. Hij besefte daarbij, dat hij door alle veranderingen in zijn leven heen, trouw en betrouwbaar diende te blijven. Nu we afscheid van hem nemen, mogen we in respect en dankbaarheid vaststellen, dat hij een man was van grote trouw en eenvoud. We verliezen in hem als familielid en medebroeder, een kostbaar mens en tochtgenoot.

Svetko is in 1931 als oudste geboren in een hecht katholiek gezin in Schiedam. Hij groeit op met vier zussen en vijf broers. Zijn moeder is afkomstig uit Italië en zijn vader uit Slovenië. Ze ontmoetten elkaar eind jaren twintig in Nijmegen. Hun eerstgeboren kind geven ze de Sloweense naam Svetko, heilige, mee. Vader verdient de kost met het leggen van mozaïekvloeren. Hij is daar zeer vaardig in en legt die o.a. in het Vredespaleis in Den Haag.

In 1943 begint Svetko met zijn vorming bij de Broeders FIC en doet in 1951 zijn Geloften. Hij wordt broeder: God en mensen nabij. In zijn eerste broederjaren geeft hij les in het basisonderwijs in Amsterdam, Heerlen en Bussum. In 1963 wordt hij aangesteld tot leraar aan de Petrus Canisiusschool in Nijmegen. Hij constateert, dat veel kinderen achterblijven in het klassikale onderwijs. Daarom besluit hij een ‘hulpklas’ op te richten. Voor deze vorm van onderwijs wordt hij vrijgesteld en kan hij zich er volledig op richten. Op basis van zijn ruime ervaringen hierin, publiceert hij in 1970 in de ‘Opvoedkundige Brochurenreeks’ een gedegen boekwerk “De hulpklas, een vorm van remedial teaching”, dat bij Zwijsen in Tilburg verschijnt.
In dat jaar wordt hij benoemd tot directeur van deze school. Hij vervult deze functie tot 1988, als hij met vervroegd pensioen mag gaan. Hij is een groot animator van onderwijsvernieuwing en werkt enthousiast mee met het team van het Centrum Onderwijs Service van br. Anton van der Geest. Er heerst een goede sfeer op school, met veel aandacht voor de zwakkere leerlingen, geheel in de geest van onze Stichters. Deze sfeer wordt mede bepaald door de Petrus Canisius Schoolband, waarvan Svetko de leiding heeft: ruim honderd jongens en meisjes, muzikaal geschoold, meelopend in de Nijmeegse carnavalsstoet, bij de Vierdaagse, bij feesten.

In die jaren vervult hij talloze functies op didactisch en bestuurlijk gebied. Hij is ook docent aan de Katholieke Leergangen in Tilburg, waar hij – op basis van zijn ruime ervaring - vooral heel praktische tips aan zijn studenten geeft. Je kon hem tot diep in de nacht in de bibliotheekruimte van de Sterreschansweg aantreffen: een grote stapel met scripties en werkstukken van de studenten, geflankeerd door een kist met forse sigaren, die hij onder het nauwkeurig corrigeren, langzaam maar zeker leeg rookte ….

Svetko als notulist, samen met Mevr. Conny Streep In 1988 wordt hem gevraagd om secretaris te worden van het provinciaal bestuur. Hij maakt de notulen van bestuursvergaderingen, verzorgt de correspondentie en ordent die. Dat alles doet hij op een uiterst consciëntieuze manier. Snelheid moet je bij hem niet eisen. Degelijkheid staat bij hem voorop.

Vanaf 1970 is hij lid van de communiteit Groesbeekseweg in Nijmegen. Met de kleine groep medebroeders wordt op een serieuze manier gezocht naar het wezen van ons broeder-zijn. Van de wekelijkse beraden maakt hij verslagen. Hij meldt later in zijn levensbeschrijving, dat deze beraden, het trouw werken aan religieuze vernieuwing en het sober trachten te leven, bijzonder veel steun heeft gevonden in het vinden van de essentie van ons leven: goed te zijn in een degelijke vorming, goed te doen in inzet naar buiten.

Als blijk van dat laatste, wordt hij secretaris van de commissie ‘Mensenrechten in de katholieke Kerk’ van de Acht Mei Beweging. Hij wordt ook lid van Europese Conferentie voor de Mensenrechten in de Kerk. De commissieleden vinden in hem een trouw, goed beslagen en strijdbaar lid. Hij dwingt bij allen respect af door zijn inzet en kwaliteit van inbreng. Zijn inzet voor geloofsgemeenschappen laat hij ook op praktisch vlak blijken. Voor talloze parochies is hij een toegewijd organist. De begeleiding van koor- en volkszang bereidt hij nauwgezet voor. Hij oefent de muziekstukken en de begeleiding van de zang in op een spinet, dat hij op zijn kamer heeft staan. In zijn ogen moet dit alles vlekkeloos verlopen: een bijdrage aan het stijlvol samen vieren van de liturgie. Dat geldt ook voor zijn orgelspel in kloosters. Als hij tot diep in de nacht heeft zitten werken, zit hij ’s morgens vroeg weer aan het orgel op de Sterreschansweg, om het koorgebed te begeleiden. Hij blijkt ook een vaardig improvisator, spelend zonder bladmuziek. Orgelspel te laten klinken...‘Dat vind ik het mooiste dat er bestaat,’ zegt hij in een interview. En hij voegt daaraan toe, ‘dat hij wél gewaardeerd wil worden in een financiële vergoeding. Ze moeten weten wie ze gevraagd hebben.’

In 1994 begint bij Svetko een vervelende ziekte op te steken: Alzheimer. Het wordt voor hem moeilijk om zonder extra begeleiding en hulp te leven. In goed overleg met zijn overheid, daarbij gesteund door zijn familie, die hem tot op het laatst zéér trouw heeft ondersteund en gesterkt, gaat hij in november 2009 naar het woonzorgcentrum De Beyart. De mens Svetko Velišcek ervaart hier, dat de trouw die hij steeds anderen heeft betoond, ook door anderen kan worden gegéven. De verzorging hier in huis is bijzonder attent en deskundig. Hij waardeert dat zeer. Hij is dankbaar voor de steun van de leden van ons Lokaal Bestuur : Léon, Wilma, Sylvia en Elly. Ze zijn onder de indruk van zijn dankbare en vredige uitstraling, die hem, ondanks zijn toenemende ziekte, gelukkig eigen blijft. Ook zijn familie leeft bijzonder met hem mee, hetgeen weer een extra stimulans is voor degenen, die Svetko dagelijks verzorgen.

Op de dag voor Kerstmis gaat hij in alle vrede en rust van ons heen. Hij is voorzien van de Ziekenzalving, zodat hij volledig toegerust voor zijn Schepper kan verschijnen. ‘Kom binnen in de heerlijkheid van mijn Liefde’, zal Die Svetko gezegd hebben. ‘Treed binnen in de vredige rust die je zo verdient, als eenvoudige, maar vooral trouwe medebroeder en familielid die je bent geweest.’ Deze eeuwige vrede is hem zeer van harte gegund. We geloven heilig dat die ook aan Svetko gegeven zal zijn.

Wim Swüste


naar boven