terug

Woord van welkom

tijdens de uitvaart van Broeder Thomas Lechner

Ik heet u allen van harte welkom in deze liturgieviering, waarin wij afscheid moeten nemen van Broeder Thomas Lechner FIC. Hij stierf zondagochtend 3 juni, enige dagen net terug uit zijn geliefde Malawi, maar thuis bij zijn geliefde familie.

Wij nemen afscheid vanuit deze kerk, waar Thomas zich thuis voelde, waar wij in juli 2006 zijn 60 jarige professie vierden. Op 15 augustus van dit jaar zou hij 65 jaar broeder van Maastricht zijn.

Dit is ook de kerk van Cas en Adri, die onze parochie enthousiast gemaakt hebben om het werk van Thomas in Malawi te ondersteunen.

Vanaf 1997 hebben wij met elkaar een sterke band.

Ik heet de familie van Thomas van harte welkom, zijn medebroeders, bijzonder hen, die uit Malawi naar hier gekomen zijn, en u allen, voor Thomas naar hier gekomen, u allen van harte welkom in deze kerk. Een mooie kerk, u ziet het, maar daar gaat het nu niet om. Deze ruimte is vol beloften. Hier in de kerk bewaren we het oude geheim van een God, die er wel degelijk is, van een God, die van mensen houdt. Wij mensen, die stof zijn uit de aardbodem, vergankelijk als gras, kortstondig als bloemen, wij staan getekend in de palm van zijn hand,

wij zijn niet iets toevalligs, iets voorbijgaands, maar wij zijn Gods kinderen en Hij is onze God, ook al zijn we gestorven.

Ik vraag u, moge tijdens deze viering de dankbaarheid overheersen, omdat Thomas een mens was om van te houden.

In deze viering zullen we over hem vertellen, over die eenvoudige, wijze, sobere, trouwe man. Wij herkennen hem in de woorden, die u vindt op de voorkant van uw boekje.
Niet schreeuwen van de daken in maatschappij en kerk
maar opstaan in alle stilte en toegewijd aan het werk!

Deze viering gedenken wij: Thomas Lechner,
dat de engelen U geleiden naar het paradijs
bij uw aankomst de martelaren u ontvangen
en u brengen naar de heilige stad Jeruzalem.


Heer, geef hem de eeuwige rust.
dat het eeuwige licht hem verlichte
Dat hij mag rusten in vrede.

Beste vrienden,

Een mens is een sterveling, mensen moeten sterven, we weten het. Een mens is geboren om eens weer dood te gaan. De dood hoort bij het leven. Het is ieders lot. Onverwachts kwam Thomas dood. Over de dag voor zijn vertrek naar Nederland, nu dus bijna twee weken geleden, schreef Margriet Sacranie, tot kortgeleden de vice-consul van Malawi: Ter gelegenheid van zijn vertrek maakte ik een feestelijke lunch. Tom zat te genieten. Hij zag er, zoals altijd keurig uit en was trots op het lintje op zijn revers. Hij praatte volop en al had hij last van zijn been, hij was opgewekt, we dronken een paar glaasjes wijn en hij was blij dat hij toch de volgende dag kon vliegen: business class, dus helemaal in stijl. Thom was relaxed. Hij vond het vooral fijn om op tijd in Nederland te zijn om met de hele familie de 75ste verjaardag van zijn zus Dop mee te kunnen maken en uiteraard was hij ook bezorgd over Cas.

Doodmoe kwam hij op Schiphol aan. Hij maakte het feest van zijn zusje mee, hij was te midden van zijn familie die hem zo dierbaar was. En hij schreef op een kaart zijn naam met de beste wensen aan Cas en Adri, die niet op het feest konden komen, tot hun zeer, zeer grote spijt, want zo plotseling kwam zijn dood. Bedroefd zijn we, maar dankbaar zijn we ook, dankbaar voor wie hij was, en dankbaar dat de dood zacht voor hem was. Thomas werd bijna 86 jaar.

Dit uur gedenken wij Thomas Lechner. Broeder Thomas Lechner FIC. -Fratrum Immaculatea Conceptionis. Broeder van de onbevlekte ontvangenis.

Wie was hij? Hoe was hij?
Een eenvoudige, wijze, sobere, trouwe man.
Niet schreeuwen van de daken in maatschappij en kerk
maar opstaan in alle stilte en toegewijd aan het werk!

Op 30 april van dit jaar ontving hij samen met zijn medebroeder Henk van Heck de Koninklijke onderscheiding in de Orde van Oranje Nassau voor hun lange toegewijde diensten aan kansarmen, zowel in Nederland als in Malawi.
Thomas en Henk dankten God en alle mensen die het mogelijk gemaakt hadden dat zij konden leven in hun gemeenschappelijke roeping van dienstbaarheid. Broeder Thomas hoopte dat alle mensen die hem steunden zich met hem vereerd zouden voelen. Zonder hen zou hij dat allemaal nooit hebben kunnen doen.
Zonder medemensen, zonder broeders ben ik niets.

Thomas, dat was zijn naam.
Hij vertelde grappend, dat zijn ouders in een geloofscrisis zaten toen ze hem die naam gaven. Thomas, de ongelovige Thomas.

Maar Thomas in het evangelie heeft nog een andere naam. Hij wordt ook Didymus genoemd en dat betekent: tweeling. Dat betekent: bij Thomas hoort een broer, hij heeft een tweelingbroer. En onze Thomas kreeg die. Hij werd broeder van Maastricht. Als kind al was hij geboeid door de broeders. Hij koos voor de broederschap. Een mens leeft niet alleen, hij leeft met zijn broeder, met zijn zusje.

Thomas koos voor de broederschap.
Broer of zus van de ander zijn, ja juist van hen die niemand hebben, van de naakten, de hongerigen, de zieken, de dorstigen, de gevangenen, de mens die naast je is, zonder onderscheid. Thomas koos voor de broederschap en werd broeder van Maastricht. En zij hadden een opdracht: er zijn voor het kansarme kind, hen een toekomst geven, goed onderwijs. Dat was hun doelstelling. En Tom werd onderwijzer. Dat was het gevolg van zijn keuze. Onderwijzer op een BLO school, want die kinderen hadden extra aandacht nodig. Tom gaf les met handen en voeten, zo konden ze hem verstaan. En Tom dacht dat dit zo zijn verdere leven zou zijn, als broeder er zijn voor het kansarme kind in Nederland.

Maar in 1957 kwam er een encycliek uit van paus Pius XII. Fidei Donum. De paus zag Afrika, een werelddeel zonder toekomst? Neen, hij zag de velden blank staan, fidei donum, ‘hier ligt een geschenk voor het geloof’, zo zei de paus. Hij riep missie orden en congregaties op naar Afrika te gaan en daar het geloof te planten.

Broeder Tom was net begonnen aan weer een cursus handenarbeid, zo nodig voor zijn kinderen, maar de overste adviseerde hem: ‘Ga Engels studeren! We gaan naar Afrika!’. En in ‘62 kwam hij met een twintigtal broeders naar Malawi.

Een totaal nieuw begin,
een totaal ander leven,
een totale nieuwe levensopdracht, nieuwe levens invulling.

Hoe arm moesten zij worden, gebrek lijden, met een mond vol tanden staan, niet weten wat te zeggen, wat te doen, maar hoe heeft dit leven hen rijk gemaakt. ‘Wat ben ik dankbaar dat mij dit is gegeven’, zei Tom. Niet verwacht, niet gezocht, om niet gekregen.

Thomas heeft ontzaggelijk veel gedaan. Hij was leraar. Hij leidde jonge Malawianen op tot onderwijzer. Hij was voor een groot aantal van hen de geestelijke leidsman. Maar hij enthousiasmeerde ook, ook mensen hier. Zijn broer Cas en schoonzus Adri bezochten hem in 1997, en zijn tomeloze inzet, zijn geloof, zijn liefde voor de armsten van de armen bracht hen in beweging. Er werden voetbruggen gebouw, waterputten geslagen, een naaiklas gesticht, dagelijkse maaltijden verstrekt, schoolgeld betaald en tenslotte werd er een Middelbare school gebouwd, de St. Louis Middelbare school in Mzedi, waarvoor wij hier in deze regio tot vijfmaal toe de vastenactie hebben gehouden.

Op 3 januari van dit jaar is de school opengegaan. Wat een prestatie. Wat een feest. Bij dat alles was Broeder Thomas de grote spil, maar niet zonder Didymus, zijn tweelingbroer. Dat besefte hij zelf heel goed, getuige zijn dankwoord. ‘Ik hoop, dat alle mensen die mij steunen zich met mij vereerd voelen. Zonder hen zou ik dat allemaal nooit hebben kunnen doen.’

Thomas was een eenvoudige, wijze, sobere, trouwe man.
Niet schreeuwen van de daken in maatschappij en kerk
maar opstaan in alle stilte en toegewijd aan het werk!


Thomas heeft ontzaggelijk veel gedaan. Maar een ontwikkelingswerker, dat was hij niet, hij was allereerst broeder. ‘Wij zijn allereerst een religieuze gemeenschap. Wij willen mensen zijn van gebed, mensen, die leven met God, om er te zijn voor hen, die geen broeder hebben, die een broeder nodig hebben’, zei Thomas.
Thomas was geraakt door het Woord. Wij hoorden de eerste lezing.
Dat woord, dat ons de dood doet tegengaan,
Dat woord dat was bij God.
Dat eerste woord: er zij licht en de duisternis wijkt.
Dat woord, dat deze wereld anders wil.
Dat woord van Jezus: Gods koninkrijk is nabij!

En mensen stappen uit hun boot vandaan, uit hun wereld van ieder voor zich, uit de vanzelfsprekendheid van rijk is rijk en arm is arm Petrus en zijn broer Andreas, Johannes en zijn broer Jacobus. Het zijn broederparen, die eerste leerlingen, als broeders trekken zij de wereld in, mag ik jouw broer zijn, jij bent kostbaar in mijn ogen. De broederschap leven zij voor. Met dat woord gaan zij op weg, met in hun hoofd die droom van het koninkrijk, toekomst makend, licht scheppend, Vrouw, waar is je broer? mens waar is je zusje?

Zo ging ook Thomas. Voor alles ging het hem om de broederschap. Voor alles zette hij zich in voor de communiteit. Dat deed hij. Een communiteit vormen, een communiteit opbouwen. Jonge mensen inspireren, vormen,... je leven in dienst stellen van het evangelie, de liefde van God uitbeelden, uitdelen, arm worden, de minste durven zijn en daarin rijkdom en geluk vinden. Zo leven, dat is zinvol. En dan samen meebouwen aan een betere wereld. Je ziet je wereld zo hopeloos, zo arm, zo kwetsbaar, zo corrupt, zo ziek. Malawi, misschien wel het armste land van de wereld en wat een perspectief heeft het, als je bedenkt, zei Tom, dat de tabak de grootste industrie is. De tabak...

‘Als ik mijn geloof niet had, dan had ik het allang al opgegeven’. Dood is in ons bloed, dood voor onze ogen. Maar wij weten van de Levende. Ik weet, dat mijn Bevrijder leeft. Hij was in het diepste donker en heeft overwonnen.

En Tom gaat door met zijn broeders. Het evangelie houdt hen op de been. Hij zorgt elke dag voor een kommetje pap voor 1200 aidswezen.

Op 30 april kreeg hij een Koninklijke onderscheiding. Groot feest werd hem bereid. Grote waardering mocht hij ervaren, mocht hij vieren. Hij genoot ervan en nog steeds. Tom zat te genieten. Hij was trots op het lintje op zijn revers. Hij praatte volop, hij was opgewekt, we dronken een paar glaasjes wijn. Zo verliet hij zijn Malawi om feest te vieren te midden van zijn familie. Sophia vertelde hierover.

Plotseling kwam zijn dood.
Bedroefd zijn we.
Maar Thomas troost ons.
Hij wist, dat wij stervelingen zijn,
dat wij moeten zaaien,
en dan gooit God zand daar over, en dan sterven wij
en dan begint het toch later op de een of andere manier te groeien.

Het is al begonnen... zo lees ik dezer dagen in de krant. Met eerste First lady waait er een frisse wind door Malawi. Joyce Banda, het nieuwe staatshoofd van Malawi breekt met haar spilzieke voorganger en maakt schoon schip. Hoop gloort er voor arme Malawianen.

Thomas heeft zich voor hen ingezet.
Hij werd hun broer. Zij gaven hem een thuis.
Hij was jullie broer. Jullie gaven hem je thuis. wonen overal even thuis
Hij had nog een broer, een tweelingbroer.
Hij geeft hem zijn thuis.
Verblijven mag ik in het huis van de Heer
mijn hemel mijn vadershuis
‘Mensen veel geluk’.

Nico, 7-6-2012 naar boven