JOS VAN DINTHER - 50 JAREN IN GHANA



Onze Nederlandse medebroeder, die al een halve eeuw leeft en werkt in Ghana, schreef onlangs het volgende aan zijn familie en vrienden:

Afgelopen dinsdag 05-01-2021 hebben we mijn gouden (50) jaren verblijf in Ghana gevierd. Ja, dat is een hele tijd, vooral als je terugkijkt.

Tijdens mijn verblijf in Ghana heb ik altijd in zogenaamde “mixed” communiteiten geleefd, met broeders uit Nederland, Indonesië en Ghana. Het is een hele ervaring als je weet dat de Nederlandse cultuur niet de enige is.

Na mijn studie in Ierland, waar ik Engelse diploma’s heb behaald en waar ik mijn "english" heb verbeterd, mochten wij ons voorbereiden voor de reis naar Ghana. We waren met vier “missionarissen” - ja die bestaan nog.
We waren met vier broeders die naar Ghana zouden vertrekken. Dit was net voor Kerstmis 1970. Dit (aantal) was te veel voor de broeders in Ghana, want die moesten ons afhalen in Accra en dan naar het noorden brengen. Twee zijn daarom vóór Kerstmis vertrokken en Ludanus Peters uit Boekel en ik zijn in januari 1971 naar Ghana afgereisd.



Bouw van de vakschool in Kaleo
  Mijn eerste werk in Ghana was als bouwer van een middelbare school in Nandom. We waren met drie bouwers en zeventig werkers. Daar heb ik twee jaar in meegedraaid. We wisten al vlug dat in het noorden niet veel geschoolde arbeiders waren en daarom zijn we meteen begonnen met het vakonderwijs toen de middelbare school klaar was. Twee broeders begonnen een vakschool in Nandom en bro. Henry Schurs en ik in Kaleo.


Daar heb ik achttien jaar aan gewerkt. Alle materiaal en gereedschap moest ingevoerd worden en de wegen waren ontzettend slecht. We wilde vakmensen opleiden, mensen die met hun handen konden werken. Dit hebben we jaren volgehouden, maar de drang naar hoger onderwijs bleef aanhouden.
Na achttien jaar moest ik dus plaats maken, want ik zag niets in dat hoger onderwijs. Br. Wim van Winden, die in Nandom begonnen was, had er nog meer moeite mee dan ik dat praktisch onderwijs niet meer aanvaard werd.
  

Praktijk-training


Dit was en is inderdaad een grote teleurstelling voor mij.
Maar goed, we moeten verder. Ik kreeg dit te horen toen ik op verlof was in Nederland. Ik kon terug komen naar Ghana, maar werd verzocht in Accra te wachten tot het bestuur mij een nieuwe taak kon geven. Dat liet op zich wachten, en daarom ben ik toen begonnen met een onderzoek naar vakonderwijs in het zuiden van Ghana. Daaruit bleek dat er genoeg vakscholen waren die meer studenten konden aannemen. Dus een nieuwe school was niet nodig.




Houtbewerking
  


Naailes
  


Haarverzorging
  Toen ik met dat onderzoek bezig was kwam ik in contact met een Franse pater, die voor de gehandicapten zorgde. Zijn aanpak was heel duidelijk. Breng de gehandicapten niet allemaal bij elkaar in een school maar laat ze bij hun familie verblijven en help ze daar. Ik ben verschillende keren met hem meegeweest op een brommer om de leden van “hope for life” te ontmoeten.

Op een van die reisjes gingen we naar een achterbuurt waar we niet verder konden rijden vanwege de modder. Hij stalde de brommer zomaar ergens en pakte zijn tas erop. Ik zei nog dat kun je toch niet zo laten staan, maar hij zei, dat hij nog nooit bestolen was gedurende al die keren dat hij naar de achterbuurten ging. Dus hij had een heel groot vertrouwen en geloof.

Hij bracht me ik contact met de straatkinderen. Overal leefden kinderen op straat en niemand deed er iets aan. Daar ben ik dus samen met anderen aan beginnen te werken. Nu al weer negen en twintig jaar. Ik kan hier heel veel over vertellen, maar ik vertel alleen iets over de laatste ontdekkingen.

In CAS (Catholic Action for Streetchildren) krijgen de kinderen praktisch technisch onderwijs, maar we hebben de kinderen niet bijeen gehaald in een instituut. Ik hoop dat U de link ziet met wat ik eerder verteld heb.

Er leven in feite drie verschillende groepen straatkinderen in de stad. 1. Kinderen die van het platte land gekomen zijn. 2. Kinderen die op straat geboren zijn, kinderen van straatkinderen. 3. Kinderen van arme families in de stad. Iedere groep heeft verschillende problemen en voor iedere groep moeten andere oplossingen gevonden worden.

We weten ook dat de hoofdoorzaak is het uiteenvallen van de families. De kinderen hebben dus geen goede thuishaven. Veel mensen zijn van mening dat de hoofdoorzaak armoede is en dat de regering verantwoordelijk is. Dat is dus niet zo.

Wij, vooral de kerken, moeten dus veel meer doen voor families die in moeilijkheden zijn gekomen. Het is een sociaal probleem en moet op dat vlak aangepakt worden.
Wij proberen nu de kerken zover te krijgen. Ik hoop dat jullie ook mee doen: Zorg voor de kinderen van families die het moeilijk hebben.

In juni 2021 ga ik echt met pensioen.
Dan begin ik weer een nieuwe fase in mijn leven.

Jos van Dinther

=====

Tot zover het relaas van Jos.
We wensen Jos nog een goede tijd bij zijn dierbare straatkinderen en we hopen dat er steeds meer hulp aan CAS geboden wordt - zowel direct alsook indirect (en dus preventief) door grotere zorg voor gezinnen in moeilijkheden.